Ik had niet door dat ik zó moe was. Dat ik moe was, voelde ik wel. Tuurlijk, maar ik bleek beyond moe te zijn en dat had ik niet in de gaten gehad. Ik ging altijd maar door. Ik moest wel. Ik had kinderen om voor te zorgen. Een man die bijna niet thuis was en als hij thuis was, was hij moe van werk en had ’tijd voor zichzelf’ nodig en niet de drukte van het gezin. Dus voor mij gevoel kwam alles op mijn schouders terecht.

Tot het niet meer ging. Tot ik besefte dat ik in een relatie zat die niet goed voor me was. Ik probeerde nog mijn huwelijk te redden, maar in je eentje lukt dat niet kan ik je vertellen. Relatietherapie is mooi, maar niet als je daar uiteindelijk alleen zit en de ander niet komt opdagen.

Na de scheiding kwam ik bij mijn ouders terecht met de kinderen, omdat ik niet aan een woning kon komen. Ik liep tegen allerlei regels op, wat erop neer kwam dat ik als alleenstaande moeder zonder werk geen woning kon krijgen voor mij en de kinderen. Mijn ouders schoten te hulp. Ook dat bracht nogal wat teweeg binnen de rest van de familie, maar dat is een ander verhaal. Al met al was het geen makkelijke periode en ben ik dankbaar voor mijn ouders.

In die eerste periode na de scheiding, toen ik eindelijk rust had, bleek pas hoe moe ik daadwerkelijk was. Moe van het strijden, moe van het altijd op mijn hoede zijn, moe van een altijd maar m’n best doen, moe van alles bij elkaar. Ik was beyond moe. Ik was op en ik was mezelf helemaal kwijtgeraakt.

Soms moet er eerst iets gebeuren voordat je door hebt hoeveel je gegeven hebt en hoeveel energie je dat eigenlijk gekost heeft. Als je in de situatie zit, heb je dat niet altijd door. Je gaat door. Je staat op standje overleven, maar dat overleven kost enorm veel energie.

Het is voor mij een eye-opener geweest. Ik heb geleerd dat ik niet nog een keer in zo’n situatie terecht wil komen, waarin ik alleen maar geef en niet ontvang. Waarin ik alleen maar zorg voor anderen en niet voor mezelf. Tijdelijk in een overleef-stand staan is soms nodig (bijv. in acute situaties), maar het is níet nodig om dat jaren te doen. Zoals bij mij het geval was. Ook al was het enigszins onbewust.

Het heeft mij geleerd dat ik goed voor mezelf mag zorgen. Juist ook om overeind te blijven in zulke situaties. Het heeft me geleerd dat het belangrijk is om tussendoor je rust te nemen en niet altijd maar door te gaan. Het heeft me geleerd dat het belangrijk is om dichtbij jezelf te blijven, naar jezelf te luisteren en jezelf niet uit het oog te verliezen.

In de loop der jaren leerde ik zelfzorg steeds beter bovenaan m’n prioriteitenlijstje te zetten. “Elke dag zelfzorg”, is mijn motto geworden. Het is ook iets wat ik mijn kinderen probeer mee te geven. Je hoeft niet alleen maar hard te werken, ontspanning is ook belangrijk.

Met Sacred Selfcare heb ik zelfzorg heilig verklaard en help ik vrouwen die moe zijn van altijd maar doorgaan en die behoefte hebben aan rust in zichzelf en hun dagelijks leven.

Voel je vrij om me een bericht te sturen als je de behoefte voelt om eens te babbelen.

Liefs, Irene

Volg me op Instagram