Misschien ken je het gevoel. Dat je eigenlijk best goed weet hoe je je leven moet leven. Je doet wat er van je verwacht wordt, je zorgt voor de mensen om je heen, je houdt alle ballen in de lucht en probeert ondertussen ook nog een beetje goed voor jezelf te zorgen. Toch kan er ergens een gevoel zitten van: “waar ben ík eigenlijk gebleven?” Misschien ben je jezelf onderweg gewoon een beetje uit het oog verloren.

Thuiskomen is iets anders dan jezelf verbeteren

We leven in een wereld waarin zelfzorg vaak wordt gebracht als iets wat je nóg beter kunt doen.

Een betere ochtendroutine.
Gezonder eten.
Meer bewegen.
Beter slapen.
Meer ontspannen.
Meer tijd voor jezelf.

Allemaal waardevolle dingen, maar soms kan dat voelen als iets wat je moet presteren. Alsof er ergens een ideale versie van jezelf bestaat waar je naartoe moet werken. Sacred Selfcare is net even anders. Voor mij gaat zelfzorg namelijk niet over een betere versie van jezelf worden. Het gaat over opnieuw leren luisteren naar jezelf.

Naar wat je voelt.
Naar wat je nodig hebt.
Naar waar je energie van krijgt en waar die juist van wegloopt.
Naar de grenzen die je misschien al een tijdje probeert te negeren.
Ook naar dat kleine stemmetje van binnen dat soms allang weet wat jij nodig hebt.

Thuiskomen bij jezelf betekent daarom niet dat je iemand anders moet worden. Het betekent juist dat je steeds meer mag terugkeren naar wie je werkelijk bent.

Misschien ben je gewend geraakt aan doorgaan

Veel vrouwen zijn ontzettend goed geworden in doorgaan.

Nog even dit afmaken.
Eerst voor iedereen zorgen.
Niet zo moeilijk doen.
Het komt later wel.
Ik moet gewoon even door deze periode heen.

Voor je het weet, ben je vooral bezig met reageren op alles wat er op je afkomt. Je merkt misschien pas dat je moe bent wanneer je écht niet meer kunt. Of je weet dat iets je eigenlijk niet goed doet, maar je blijft het toch doen omdat het nu eenmaal zo hoort. Of je hebt een vrije middag en weet eigenlijk niet eens wat je met die ruimte moet. Dat zijn geen tekenen dat je niet goed voor jezelf kunt zorgen. Misschien zijn het juist uitnodigingen om weer eens stil te staan.

Stel jezelf eens oprecht de vraag: Hoe gaat het eigenlijk met mij? Niet: Wat moet ik vandaag nog doen? Maar juist: Wat heb ik vandaag nodig?

Thuiskomen begint met vertragen

Je hoeft niet meteen grote veranderingen te maken. Soms begint thuiskomen bij iets heel kleins. Een paar minuten stilte voordat je aan je dag begint. Een kop thee drinken zonder ondertussen je telefoon te bekijken. Even naar buiten gaan en bewust voelen hoe de lucht op je huid voelt. Een paar regels opschrijven in een journal of simpelweg ergens op de dag even stoppen en jezelf vragen: “Hoe is het nu eigenlijk met mij?”

Misschien komt er geen duidelijk antwoord. Dat is helemaal niet erg. Je hoeft jezelf niet direct te begrijpen of een oplossing te vinden. Het oefenen van luisteren is al een vorm van verbinding.

Rust, verbinding en zelfzorg

Binnen Sacred Selfcare komen drie dingen steeds bij elkaar: rust, verbinding en zelfzorg.

Rust geeft je ruimte om even uit de drukte te stappen. Verbinding helpt je om weer te voelen wat er in jou leeft en zelfzorg helpt je om daar vervolgens ook iets mee te doen.

Niet vanuit moeten, maar vanuit aandacht. Soms betekent dat dat je een grens stelt. Soms dat je eerder naar bed gaat. Soms dat je een afspraak afzegt. Soms dat je juist iets doet waar je blij van wordt en soms betekent zelfzorg helemaal niets doen. Er is geen universele checklist. Wat jij nodig hebt, kan morgen alweer anders zijn. Daarom begint echte zelfzorg wat mij betreft met de vraag: “Wat heb ik nodig?”

Een kleine uitnodiging voor vandaag

Misschien wil je vandaag ergens een klein moment voor jezelf nemen. Niet om iets te bereiken. Niet om een nieuwe gewoonte te starten. Alleen om even aanwezig te zijn.

• Zet een kop thee.
• Ga zitten.
• Adem rustig.
• En vraag jezelf:
• Wat speelt er op dit moment in mij?
• Waar verlang ik naar?
• Wat heb ik nodig?

Je hoeft de antwoorden niet op te schrijven, hoewel dat natuurlijk wel mag. Misschien komt er meteen iets. Misschien helemaal niets. Beide zijn goed.

Misschien is dat wel waar thuiskomen bij jezelf begint: niet langer van jezelf vragen dat je meteen weet wat het antwoord is, maar jezelf de ruimte geven om weer te luisteren.

Misschien ontdek je onderweg dat je helemaal niet zo ver van jezelf verwijderd bent als je dacht. Je bent er nog. Je hoeft alleen maar weer even thuis te komen…

Liefs, Irene