Mijn antwoord was de druppel

Mijn antwoord was de druppel

Afbeeldingsresultaat voor druppel die de emmer doet overlopen

“Ik ga geen spreekbeurt meer doen.” Met tranen in zijn ogen loopt hij van me weg. Ik hoor de deur van de werkkamer met een bonk dicht gaan. Ik kan niet gelijk achter hem aan, want er staan pannen op het vuur. Daar kan ik niet zomaar van weglopen. Daarnaast weet ik dat het ook geen zin heeft om nu naar hem toe te gaan. Hij heeft even tijd nodig, maar als ik hem zo zie weglopen wil ik hem als moeder in mijn armen sluiten. Maar het kan niet. Niet nu.

Het was mijn schuld dat hij ineens zo boos en verdrietig was. Nou ja, mijn schuld misschien niet helemaal, maar mijn woorden waren waarschijnlijk wel de druppel geweest op een emmer die al tot de rand gevuld bleek te zijn. Mijn zoon moet een spreekbeurt houden. Dat moet gaan plaatsvinden tussen de herfstvakantie en de kerstvakantie. Er is dus nog even tijd voor, maar dat maakt het voor hem niet minder spannend.

Een spreekbeurt moeten houden voor de hele klas. Dat is spannend. Voor elk kind, maar zeker ook voor hem met zijn autisme. Er mag of moet ook een PowerPoint presentatie bij. Dat is ook nieuw voor hem. De spreekbeurt moet 5 – 10 minuten duren. Zie die maar eens vol te kletsen. Wat moet je vertellen? Hoe zullen de kinderen uit je klas reageren? Zal je het wel goed doen? Hoe werkt dat met een PowerPoint presentatie? Wanneer moet de spreekbeurt dan precies plaatsvinden? Waar ga je het over hebben? Allemaal vragen die in dat koppie ronddwalen en die de emmer ongemerkt aan het vullen zijn.

Het antwoord op de laatste vraag weet hij. Hij wil zijn spreekbeurt gaan doen over autisme. Zijn eigen diagnose. En oh wat vind ik dat knap van hem! Dat je voor een hele klas, die nog geen idee heeft dat je autisme hebt (alleen zijn 3 vriendjes weten het), gaat vertellen over je diagnose. Hoe knap is dat? Natuurlijk vindt hij het spannend, omdat hij niet weet hoe de rest van de klas zal gaan reageren op hem na zijn verhaal, maar hoe stoer is het dan om het toch gewoon te doen?!

Totdat hij tijdens het koken bij me in de keuken kwam en me vroeg hoe hij dan moest beginnen. Ik zei hem dat ij kon beginnen met opschrijven hoe het voor hem was om zijn diagnose te krijgen en hoe het onderzoek is gegaan. Hoe was het voor hem? Als hij dat nou eerst eens ging opschrijven dan konden we van daaruit verder. Het leek me op dat moment een prima antwoord op zijn vraag. Waar ik alleen niet bij stil had gestaan, want mijn aandacht was eigenlijk bij het koken, was dat het voor hem super moeilijk is om op te schrijven wat hij voelt. Om de juiste woorden te geven aan hoe iets voor hem is.

En dus kwam hij nog geen 3 minuten later boos en verdrietig terug de keuken in: “ik ga geen spreekbeurt meer doen”. De emmer was overgelopen en mijn antwoord was de druppel geweest. Ik had het kunnen weten, maar mijn aandacht was er niet voldoende bij. Ik kan met mijn autisme ook geen 2 dingen tegelijk. Koken en een gesprek voeren tegelijkertijd is voor mij geen slimme optie. Ik ben er dan met mijn gedachten niet voldoende bij en dus gaf ik hem in dit geval een te weinig doordacht antwoord.

Toen ik het vuur zachter kon zetten en hij even de tijd had gehad om tot rust te komen, ging ik naar hem toe. “Sorry, ik snap dat het te moeilijk voor je was.” De tranen liepen over zijn wangen. “Ik kan dat gewoon niet goed opschrijven. Ik kan de woorden niet bedenken.” Hij liet zijn hoofd tegen me aan rusten. “Nee, ik weet het. Het is niet erg. Zullen we het samen doen?” Ik voelde een zacht knikken tegen me aan. Hij droogde zijn tranen en samen maakten we een plan wanneer we aan zijn spreekbeurt zouden werken.

Terwijl het eten ondertussen echt wel gaar was, was de rust ook teruggekeerd en konden we met zijn allen aan tafel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *